intervieuw Guido Belcanto

8/11/2012 Guido Belcanto Vs Mayor Wes

 Guido Belcanto hoef ik u niet meer voor te stellen . Zijn Smartliederen Troosten ons allemaal en de drijver die daar achter steekt is compassie en medeleven. Guido was net zoals de Mayor of LW de man die Marco Pantani ontmoette in 2001 na Milaan San Remo in het Vrt programma via van Oudenhove da ondertussen legendarisch is geworden en waar hem zijn met talenten Marco zowaar Te doen Glimlachen en Zingen ....

 wat is u het meeste bij gebleven van de ontmoeting met pantani ?

  Zijn verlegenheid, zijn bijna kinderlijke onschuld, zijn kwetsbaarheid,
   zijn droeve ogen.
   Hij was iemand die je zomaar zou willen knuffelen.


  Weet u nog wanneer je tifoso bent geworden van Marco ?
  

    Ik geloof dat ik hem voor het eerst in actie zag in 1995 toen hij een Pyreneëenrit won in de Tour, ik geloof met aankomst op Plateau de Beille. Hij had nog niet zijn piratenlook. Een    schriel      ventje met een
    enorme uitstraling en vechtlust. Een bizarre verschijning die helemaal niet
    leek op de 'gewone' coureurs. Hij gaf een ware klimdemonstratie. Mijn hart
    werd warm en ik dacht: eindelijk is er weer een kunstenaar in het peleton.


   Wat vind u de grootste en mooiste prestatie van Marco ?


     Moeilijke vraag. Ik denk het duel met de hautaine Armstrong op de
     Ventoux in het jaar 2000. Iedereen zegt dat hij die overwinning cadeau
     kreeg van Armstrong. Ik ben daar absoluut niet mee akkoord
.

  
   In mijn ogen was pantani meer een rockster dan een wielrenner ?Hoe bekijkt u hem?

  
     Ik zag hem als een kunstenaar. Marco reed geen koers, hij gaf een voorstelling. Voor hem was koersen iets dat het sportieve ruimschoots
     oversteeg: hij was bezig met het uiten van zijn persoonlijkheid, net zoals
     een zanger dat doet in een lied, een schilder in een schilderij, een
     schrijver in een boek.



    Hebben wielrenners en Beroepsmuzikanten dingen gemeen ?


     Coureurs en zangers hebben volgens mij dit gemeen: ze zijn er om het volk
     te vermaken


    
     Als ik pantani zag fietsen al dan niet in de de voorlinie werd ik gelukkig . Had u dat ook?

    
     Marco heeft mij ontroerd, meegesleept en versteld doen staan. Hij schonk
     me zeer veel vreugde in het hart.

     
     Hebben we niet veel te veel gevraagd als supporter van Marco?


      Fans zijn veeleisend. Ze willen in constante bewondering kunnen staan
      voor hun idool. Dat legt een loodzware druk op de vedette: de boog moet
      altijd gespannen staan, hij moet voortdurend schitteren. Marco, die een
      zeer gevoelige jongen was, ging tenonder aan de druk van de media en de
      fans. Hij werd op den duur opgejaagd wild, zag nergens nog een uitweg
      tenzij in de langzame zelfvernietiging.


     Persoonlijk als mega tifoso heb ik nooit VAARWEL kunnen zeggen maar TOT WEDERSZIENS waarom weet ik niet ik heb gewoon dat gevoel ! Gelooft u dat ook?


     Als er een hiernamaals bestaat, een vraag waar ik niet mee bezig ben,
     dan wil ik hem zo graag terug zien. Gewoon om hem nog eens te kunnen
     bedanken voor alles. Maar ook zonder hiernamaals voel ik nog steeds zijn aanwezigheid, wanneer ik eenzaam op mijn Pantanibike zit, rijdend op de
     cols waar hij ooit schitterde.


    
     Is Marco een inspiratiebron in uw songteksten of muziek zoals pantani destijds mij tot compitetiesport dreef ?


      Marco is inderdaad een inspiratiebron. Ik schreef nog een lied over hem, getiteld 'Elefantino'. Zijn leven is zo heroisch en tragisch dat er gerust
      een opera of een toneelstuk over gemaakt zou kunnen worden.

     

      En als afsluiter wat is er op 14 februari 2004 echt gebeurd ?


     We zullen het nooit helemaal weten. Ik hou het op zelfmoord.
     Marco voelde zich op den duur zo eenzaam dat het niet meer te dragen was.
     Hij werd verslaafd, zag zichzelf niet meer graag, voelde zich compleet
     mislukt en vond verlossing in de dood.
     Hoe had hij verder kunnen leven? Als fietsfabrikant? Als verslaggever?
     Als ploegleider? Komaan, dat was toch veel te weinig glorieus geweest voor
     zo'n grootse figuur.


     
 

Dit intervieuw kwam tot stand  op een paar uur tijd nog geen 1u30 later had ik al de antwoorden op men vragen . Ik was sprakeloos toen ik de antwoorden zo vlug terug kreeg. Ben ik aan het dromen dacht ik ! Maar nee kunstenaars onder elkaar . Dank u Guido voor de moeite en de snelle reply. Mensen die uit hetzelfde hout gesneden zijn vind je helaas minder en minder. Je maakte me blij en we hebben een eerbetoon aan ons Vleesgeworden Goden Kind Marco gedaan en zullen hem nooit vergeten .Nooit zal iemand hem kunnen evenaren laat staan aan zijn knieen komen Pantani per sempre!

www.guidobelcanto.be